เงียบสนิท...

เหมือนผู้เกี่ยวข้องทั้งหลายได้ในบริษัทได้ตายไปจากโลกนี้หมดแล้ว

ทั้งๆที่ผู้คนรอบข้าง ออกมาวิพากษ์แสดงความเห็นกันอย่างล้นหลาม

ไม่ว่าจะเป็นทั้งคนในวงการนอกวงการ

...ผู้คนล้วนเริ่มเล็งเห็นถึงความ "อยุติธรรม" ในเหตุการณ์นี้

เค้าไม่ใช่ผู้ก่อการร้าย

เค้าไม่ใช่ฆาตกรฆ่าคนตาย

เค้าไม่ได้โกงกินชาติบ้านเมือง

เค้าไม่ได้สร้างความเสียหายอะไรให้กับประเทศแม่ของเค้าเลย

นอกจากการพูดคุยกับเพื่อนของเค้าในพื้นที่ส่วนตัวของเด็กอายุสิบแปดคนนึง ที่กำลังสับสน อึดอัดและท้อใจ

แต่ผู้คนในประเทศแม่ของเค้ากลับขับไล่ จนเค้าไม่สามารถจะยืนอยู่บนประเทศแม่อย่างมีความสุขได้อีก

นี่เหรอประเทศที่พยายามจะศิวิไลซ์ ประเทศที่กำลังจะไปสู่คำว่า "ผู้เจริญแล้ว"

...ถามว่าแจบอมผิดหรือไม่ ตอบอย่างไม่ได้หลับหูหลับตาตัดสินว่าถึงแม้เรื่องมันจะผ่านมานานมากแล้วและเราก็เข้าใจสถานะตอนนั้นของเค้าดี ใช่เค้าผิด

เค้ายังคงมีความผิดพลาดนั้นติดอยู่กับตัวนับตั้งแต่เค้าได้พิมพ์มันลงไป แต่ความผิดพลาดมันสามารถแก้ไขได้ขอเพียงแค่ได้รับโอกาส ไม่ใช่เหรอ

ซึ่ง แจบอม ไม่เคยได้รับสิ่งนั้นเลยทั้งจากผู้คนที่โดนกระแสความเกรี้ยวกราดชักจูงรวมไปถึงบริษัทต้นสังกัดที่ได้ชื่อว่าเป็น"ครอบครัว"ของเค้าในประเทศเกาหลี

ตอนนี้ถ้าฉันเป็นคนเกาหลีคงเกิดความรู้สึกขึ้นมาอย่างนึงคือ "อาย" ไม่ได้คิดที่จะต่อว่าดูถูกคนประเทศนี้

แต่เมื่อลองคิดเปรียบเทียบกันว่าถ้าเกิดเหตุการณ์แบบนี้ในประเทศไทยบ้าง ในฐานะที่เป็นคนในประเทศเราก็คงจะรู้สึกอายจริงๆ ที่คนส่วนนึงในประเทศเรา เสียสติ ขาดความคิดไตร่ตรอง และไร้ซึ่งคุณธรรมในจิตใจขนาดนี้

การอภัยแก่ผู้ที่ยอมรับความผิดแล้ว คือสิ่งที่มนุษย์(สิ่งมีชีวิตที่พยายามบอกตัวเองว่า เผ่าพันธ์เราต่างกับสัตว์ตรงที่ มีจิตใจ)ล้วนกระทำมายาวนาน ไม่อย่างนั้นจะมีการลงโทษผู้ผิดด้วยการจำคุกไปทำไม ใครทำผิดก็ฆ่ามันให้ตายหายไปจากโลกเลยสิ สะดวก สบาย ไม่ต้องมานั่งเสียเวลารอจำคุก ให้พ้นโทษออกมาใครสำนึกได้ก็กลับเป็นคนดี ใครทำไม่ได้ก็รับกรรมต่อไป

ผู้ร้ายทำความผิดยังมีโอกาสได้รับการอภัย แต่อย่างที่บอกไปข้างต้น

เค้าไม่ใช่ฆาตกร เค้าไม่ใช่ผู้ก่อการร้าย แต่ทำไม เค้าไม่ได้รับโอกาสนั้น??

คงต้องลองไปถามผู้คนที่บ้าคลั่งในช่วงนั้น กับ บอร์ดบริหารของเจวายพีเอ็นฯ ดูเอาละกัน ถ้าใครมีโอกาส...

...

ช่วงเวลาที่ร้อนแรงที่สุดของวันกำลังถูกพายุโหมกระหน่ำ

ความสดใส กำลังถูกบดบังด้วยเมฆร้าย

รุ้งทั้งเจ็ดสีถูกดึงร่วงลงมาจากฟากฟ้าอย่างไร้ปราณี

แล้วฉีกกระชากหนึ่งในนั้นออกมาเหยียบย่ำก่อนโยนทิ้งอย่างไม่ใยดี

อีกหกสีที่ได้เฝ้าแต่มองอย่างเศร้าสร้อยและหดหู่

ทำอะไรไม่ได้ เพราะถูกล่ามด้วยโซ่ของคำ "สัญญา"

จากหัวหน้าครอบครัวที่เพิกเฉย เพราะหวั่นกลัวกับคำว่า "ภาพพจน์"

มีก็แต่ผู้เฝ้ามองที่กำลังเคลื่อนไหว เหมือนมดปลวก

...แสนขยัน แต่...กะจ้อยร่อย

หวังว่าในไม่ช้า

มดปลวกที่จำนวนเพิ่มขึ้นเรื่อย จะสร้างความเปลี่ยนแปลงขึ้นในจิตใจคน

ในไม่ช้า...

อีดิท... 

*พอไม่เงียบมันก็เกิดเรื่อง...ออกมาแถลงจนได้...

...แถลงการณ์ของเจวายปาร์ค...เครดิท 2pm-online ซึ่งตอนนี้ล่มไปแล้ว โชคดีได้หลานนอยเอาข้อความมาให้อ่าน

บลาๆๆๆๆ สารพันจะพรรณนา มากมายก่ายกองแต่ไม่เข้าสมองซักเรื่อง

เพราะมันลงท้ายด้วย

"ผมขอขอบคุณทุกๆความคิดเห็นอีกครั้งหนึ่ง

2PM จะเริ่มกิจกรรมด้วยสมาชิก 6 คนตามตารางงานที่ได้กำหนดเอาไว้

JYP "

แค่นี้ล่ะที่เฝ้าอมพะนำเอาไว้

เท่านี้ล่ะที่อยากรู้

แล้วจะได้ตัดสินใจ

ว่ากรูจะไม่มีใจให้ใครอีก นอกจาก YG Ent